Zoeken
  • Nienke van Wanroij

Leren bozen

Weet je nog, je kind had net zijn eerste verjaardag gevierd en daarna kon het grote oefenen beginnen. Je kind ging staan, je kind deed stapjes terwijl je de beide handjes vasthield. Vervolgens was er nog maar steun aan 1 handje nodig en uiteindelijk waren daar de eerste losse stapjes. Wat was je trots op dat kleine mensje en dat kleine mensje op zichzelf. Na het leren lopen volgt nog veel meer ontwikkeling op motorisch gebied. Je kind gaat rennen, hinkelen, huppelen, tekenen en natuurlijk praten. En de ontwikkeling blijft maar doorgaan.



De ontwikkeling waar veel mensen zich niet altijd bewust van zijn, is de emotionele ontwikkeling van een kind. Een kleuter is over het algemeen al heel goed in staat om de emoties boos, blij, bang en verdrietig te onderscheiden. Echter daarbij houdt de emotionele ontwikkeling niet op. Vanaf het achtste jaar leert een kind zijn emoties pas echt goed kennen met daarbij een piek op het negende jaar. Een kind gaat rond deze leeftijd emoties heftiger ervaren en weet soms niet wat hij er mee aan moet.


Hier is een taak voor de ouders weggelegd, kinderen hebben op deze leeftijd geen letterlijk handje nodig maar zeker wel figuurlijk. En hoe vervelend het ook is voor ouders en zeker ook voor de kinderen, je leert je emoties pas kennen door te oefenen. Dus wanneer een kind verdrietig is, laat het ook even verdrietig zijn. Het is vaak goed bedoeld wanneer we als ouders zeggen: huil maar niet, er is niks aan de hand. Maar voor het kind is er wel degelijk iets aan de hand, en daar is het verdrietig over. En het kind is aan het leren om op een juiste manier met zijn emoties om te gaan. Wat je wel kan doen is op een rustig moment aan je kind vragen wat het van je nodig heeft wanneer het zo verdrietig is, wil het geknuffeld worden, wil het even alleen zijn, wil het even een muziekje luisteren? Dit zal voor ieder kind anders zijn, maar het is wel heel fijn voor een kind, en ook voor jou als ouder om daar alvast over nagedacht te hebben.


Verder is het heel fijn voor een kind om erkenning te krijgen voor zijn verdriet. Ook al huilt je kind om iets wat jij absoluut niet kan begrijpen, als je benoemt aan je kind dat je ziet dat het verdriet heeft, is de helft van het verdriet vaak al weg.


Hetzelfde geldt voor wanneer een kind boos is. Het kan er rond het negende jaar al heftig aan toe gaan. En soms begrijp je de boosheid van je kind, en even zo vaak snap je er geen bal van. Maar dat is eigenlijk niet relevant. Het meest belangrijke is dat je kind mag bozen, en dat het ook van zichzelf leert wat hij op zo’n moment prettig vindt, mits het veilig is en er niks kapot gaat natuurlijk.

Op deze leeftijd wordt er een basis gelegd voor het omgaan met emoties voor de rest van het leven. Dus wees er net als bij de eerste stapjes van je kind trots op wanneer je kind uit zichzelf met zijn eigen ideeën uit zijn boze bui is gekomen. En weet ook dat het voor je kind maar ook voor jou een heftige periode kan zijn rond dat 9e levensjaar. Het gaat voorbij……..

27 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven