Zoeken
  • Nienke van Wanroij

Irritant....

Het woord irritant kun je op heel veel verschillende manieren zeggen. Maar ook kun je het op verschillende manieren gebruiken. Gisteren vertelde onze oudste dochter mij dat ik heel irritáááánt was. JE BENT DE IRRITANTSTE MOEDER VAN DE HELE WERELD. Ze was heel boos, en dat mag, daar krijgt ze ook de ruimte voor. Maar toch komt het bij mij behoorlijk hard aan wanneer mijn dochter tegen mij zegt: jij bent irritáááánt. Ik wil natuurlijk helemaal niet irritant zijn, en toch moeten ouders tijdens het opvoeden soms irritante beslissingen nemen. En daar zit nu net het verschil….


Wanneer ze tegen mij gezegd zou hebben: ‘ik vind jouw regels irritant’, dan komt het al veel minder hard bij mij binnen. Om nog een ander voorbeeld te noemen: je laat iets heel duurs van een ander op de grond vallen in duizend stukjes, je schrikt enorm en je laat meteen blijken dat het je spijt. De ander kan dan reageren met: wat ben jij een domme sukkel. Maar hij kan ook zeggen: dat was een domme actie, en ik baal enorm. Beide keren is de frustratie geuit, maar bij jou komt het waarschijnlijk wel anders binnen.


Zo werkt dat ook bij kinderen. Hoe vaak hoor je ouders niet tegen hun kinderen zeggen: Je bent vervelend, je bent een aansteller, je bent boos, je bent druk, je bent een sloddervos en ga zo maar door. Na bovenstaande gelezen te hebben kun je je misschien wel voorstellen wat dit met een kind doet. Wanneer je kind hoort: ‘je bent vervelend’, komt dit harder binnen, dan wanneer het hoort: ‘ik vind dat wat je doet heel vervelend’. Bij de tweede opmerking kan een kind voelen dat hij er nog iets aan kan doen en kan het zijn of haar gedrag aanpassen. Bij de eerste opmerking zal deze neiging er minder zijn.


Maar wat nou als je ook zo over jezelf denkt? Wanneer je bij iedere actie die niet verloopt zoals je gepland had, wat ben ik toch een sukkel, ik ben echt dom! Wat doet het met je gevoel wanneer je de gedachte ik ben heel boos, kunt omzetten naar, ik voel mij heel boos. In de coronaperiode ervaren veel mensen stress en ook hier is er een verschil tussen gestrest zijn en stress hebben.


Kinderen zijn minimensen en kunnen bovenstaande ook heel goed. Bedenk maar eens wat het met zelfvertrouwen van een kind kan doen, wanneer het niet alleen hoort van een ander dat het heel vervelend is of een aansteller, maar dit ook tegen zichzelf zegt: ik ben vervelend of ik ben een aansteller. Voor een kind wordt het al heel anders wanneer het deze zinnetjes ombuigt naar: ik doe vervelend, of ik heb angst.


Ik hoop dat ik jou als ouder tot nadenken heb aangezet. Voor mij persoonlijk was bovenstaande in ieder geval een eyeopener.

11 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven