Zoeken
  • Nienke van Wanroij

Ik los het voor je op

Gisterochtend om 6:15 werd ik wakker terwijl mijn wekker pas om 7:00 gaat. Ik had een enorm vol hoofd met allerlei dingen die ik nog moest doen. En al die dingen worden alleen maar groter wanneer ik probeer weer in slaap te vallen. Dus toen ben ik ter afleiding in Harry Potter en de gevangene van Azkaban gaan lezen (ik werk met kinderen, maar tot dit jaar had ik nog nooit een Harry Potter boek gelezen of een Harry Potter film gezien). Toen mijn man wakker werd was hij verbaasd dat ik aan het lezen was. Ik vertelde dat ik een enorm vol hoofd had en daarom niet meer kon slapen, waarop hij antwoordde: dan moet je een notieboekje naast je bed leggen.



Ehm, ik was niet op zoek naar een oplossing, want ik had het zelf al opgelost. Het grappige is dat wij als volwassenen ook geneigd zijn om oplossingen te bedenken voor de problemen van onze kinderen. En waarom doen we dat, en zitten onze kinderen daar überhaupt wel op te wachten?




Als kindercoach ben ik er van overtuigd dat kinderen expert zijn van zichzelf. Ze weten zelf het beste wat ze kunnen en wat ze willen, alleen hebben ze hier af en toe een zetje bij nodig om dit te ontdekken. We moeten ze er wel de kans toegeven om de oplossingen zelf te vinden, dit zullen ze later in de “echte” wereld ook moeten doen. En heel eerlijk ook ik maak me schuldig aan het bieden van oplossingen. Gisteren nog, toen we naar huis liepen. Mijn jongste dochter klaagde dat ze het warm had, waarop ik meteen antwoordde dat ze haar jas een stukje open kon doen. Een handiger antwoord zou kunnen zijn: hoe zou je dit kunnen oplossen of wat zou je zelf willen.


Soms is het ook zo dat kinderen iets vragen of zeggen terwijl ze iets anders bedoelen. Zo hoor ik hier in huis heel vaak de opmerking: ik verveel me. Ik kan het dan oplossen door te zeggen wat ze zouden kunnen gaan doen. Maar vaak weten ze heel goed wat ze willen doen (beeldschermen) maar gaan ze er vanuit dat het op dat moment niet mag.


Hoe gemakkelijk is het wel niet om bij ruziënde kinderen, de ruzie op te willen lossen door te zeggen dat ze moeten stoppen, of niet zo vervelend moeten doen. Vaak wordt de ruzie dan alleen maar erger en met een beetje pech word je dan zelf ook nog onderdeel van de ruzie. Vaak kunnen kinderen ook zelf hun ruzie oplossen door de kinderen met elkaar in gesprek te laten gaan over wat ze nu precies van elkaar willen. Soms is hier een kleine time out voor nodig, en ze hoeven ook niet meteen weer de beste vrienden te zijn. Het is vaak ook een kwestie van niet goed naar elkaar luisteren, zelf niet duidelijk zijn of elkaar niet goed begrijpen.


Dus wat ik eigenlijk zeggen wil, leun af en toe eens achterover en kijk met wat voor oplossingen je kinderen komen. Ze zijn vaak creatiever dan je denkt. Jij krijgt extra rust en je kind extra zelfvertrouwen. Een win-win-situatie….

20 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven