Zoeken
  • Nienke van Wanroij

Ik hoor je niet...

Ik hoor je niet, ik hoor je niet, ik kan je niet verstaan. Dit zong Jochem Myjer ooit. En ook zingen onze dochters het soms. En een lol dat ze dan hebben. Ik kan er op zulke momenten ook absoluut om lachen. Maar hoe frustrerend kan het soms zijn, dat je kinderen niet naar je lijken te willen luisteren. Hoe duidelijk moet je zijn, om je kinderen te laten doen wat je wilt? Je wilt toch niet iets moeilijks van ze?



En toch kan het soms knap lastig zijn. Dit heeft verschillende redenen. Je kan soms inderdaad iets te moeilijks vragen, waardoor je kind je ook echt niet begrijpt. De meest simpele oplossing hiervoor is om dat wat je van je kind wilt ook nog met andere woorden te zeggen. Een andere reden van niet meteen doen wat je wilt, is omdat je kind ook zelf ergens mee bezig is. Waarom mag jij als ouder wel zeggen: ‘Even wachten ik kom zo bij je’, en verwacht je van je kind, dat hij meteen alles uit zijn handen laat vallen om bijvoorbeeld op te ruimen. Vaak werkt het heel goed bij een kind om een tijd aan te duiden bij je opdracht. Ik wil graag dat je je spullen binnen nu en een half uur hebt opgeruimd, klinkt heel anders dan: hup nu je spullen opruimen, terwijl je kind net lekker aan het lezen is.


Een andere reden van niet luisteren die ik overal zie gebeuren, is dat ouders niet altijd de tijd nemen om goed naar hun kind te luisteren. Hier maak ik mij soms zelf ook schuldig aan. Kinderen gaan spiegelen, ze zien hun ouders niet goed luisteren, en doen dit dan zelf ook niet altijd. Een gesprek met je kind dat je misschien wel herkend:


- Ik wil dat je nu je sporttas opruimt

- Ik wil nog even dit spelletje afmaken

- Nee, ik wil dat je nu je tas opruimt

- Maar mama ik wil eerst het spelletje afmaken

- Je hoort me wel: ik wil nu dat je je tas opruimt

- Nee, ik ga mijn spelletje afmaken


En zo kan dit gesprek nog heel lang doorgaan, terwijl zowel moeder als kind, het idee heeft dat er niet naar hem of haar geluisterd wordt. En dat gevoel is volgens mij ook terecht.


De laatste reden die ik hier wil benoemen is het gebruik van een ontkennende opdracht. Kinderen zijn er (vaak onbewust) heel goed in om een ontkenning niet te horen. Wanneer jij zegt: ‘Niet op de bank springen’, dan vertaalt het kind dit vaak in zijn hoofd in: Jaaaa, op de bank springen is leuk. En dan krijg je dus niet wat je wilt. Een kind zal veel eerder luisteren naar: Ik wil nu dat je van de bank af komt. Eventueel kun je wanneer je ziet dat je kind heel veel plezier had bij het springen op de bank, benoemen dat je snapt dat het een leuk spelletje is, maar dat de bank stuk gaat van die hoge sprongen.


Mijn algehele advies is dan ook: Probeer je kind niet alleen te horen, maar er ook naar te luisteren. Want dan zal je kind ook eerder geneigd zijn om naar jou te luisteren. En dat is vaak wat je wilt. Opvoeden en opgroeien draait allemaal om communicatie.


Kun je hier wel wat hulp bij gebruiken? Neem dan vooral contact met mij op.

28 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven