Zoeken
  • Nienke van Wanroij

Het gebeurt weer

Afgelopen maandag realiseerde ik me, dat we er weer midden in zitten. Deze opmerking vraagt waarschijnlijk meer uitleg. Ik bedoel dat we weer midden in de 9-jaarsfase zitten. Hier heb ik al vaker over geschreven. Tussen het achtste en het tiende jaar gaan kinderen steeds meer leren over hun emoties en de invloed die deze emoties hebben op de omgeving. Ze zijn hier in deze periode druk mee aan het oefenen. En dit geeft vaak frustratie bij henzelf en bij hun ouders. Onze oudste dochter zit weer in rustiger vaarwater en weet haar gevoelens beter te handelen. Maar oh, wat kon ze soms boos en verdrietig zijn. En wat was het voor haar soms moeilijk om weer tot bedaren te komen. En wat ben ik blij dat ik weet dat deze periode bestaat. Hierdoor konden we haar beter begeleiden in deze periode. Ook al ging dat met vallen en opstaan.



Nu is onze jongste dochter van start gegaan, en iets in mij zegt dat we het met haar weer op een hele andere manier moeten aanpakken. Wanneer zij op dit moment boos of verdrietig is wil ze eigenlijk niks van ons weten, terwijl ze normaalgesproken een echte knuffelkont is. We zien haar struggle om dan ook weer uit haar boosheid en haar verdriet te komen. Wanneer er niets aan de hand is, weet ze ook van zichzelf dat ze die knuffel eigenlijk zo nodig heeft als ze verdrietig is.


Afgelopen maandag waren onze beide meiden in de badkamer en hoorde ik achter de gesloten deur het volgende gesprek:


Oudste: Je mag niet zeggen dat ik kotslelijk ben

Jongste: Dat zei ik niet

Oudste: Dat zei je wel

Jongste: Nee dat is niet waar, ik zei niets


Daarop heb ik de jongste bij me geroepen, en ze bleef beweren dat ze het niet had gezegd. Er kwamen dikke tranen bij. Ik heb haar verteld dat ik niet boos zou worden om wat ze gezegd had, maar dat ik wel boos was omdat ze de waarheid niet sprak. Maar ze bleef heel koppig volhouden dat ze het niet had gezegd. Ik heb haar uitgelegd dat haar grote zus niet zomaar uit het niets tegen haar zou zeggen dat ze niet mocht zeggen dat ze kotslelijk was. Ik heb haar gevraagd of ze dan iets anders zei. Maar ze bleef erbij dat ze niets had gezegd.


Uiteindelijk heb ik haar uitgelegd dat iedereen er wel eens iets uitflapt wat misschien niet zo leuk is als je het gezegd hebt. En dat ik dat soms ook nog wel doe. Het is op zo’n moment vooral belangrijk om het toe te geven en sorry te zeggen als je er spijt van hebt. Er viel op dat moment een last van haar schoudertjes af. Ze heeft sorry gezegd tegen haar grote zus. Ik heb onze oudste uitgelegd wat we besproken hadden, en haar gevraagd of zij er ook wel eens iets heeft uitgeflapt wat ze later niet durfde toe te geven. Dit bleek het geval. Ik heb een grote knuffel gekregen van onze jongste dochter en onze jongste dochter ook van mij. Ze heeft een wijze les geleerd, en er zullen nog vele wijze lessen volgen.


Liegen of niet de waarheid zeggen, heeft vaak heel veel te maken met je schuldig voelen over iets wat niet je bedoeling was, en vervolgens niet de waarheid durven zeggen. Wanneer je hier rekening mee houdt in de communicatie met je kind(eren), kunnen ruzies en onbegrip soms voorkomen worden.

26 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven